Dierencommunicatie en hun lessen

Deel 1: Tijdelijke verhuizing met onze katten tijdens de verbouwing

Sun, 15 Feb 2026 18:26:10 GMT

Een huis dat op z’n kop staat. Dozen overal. Lijstjes in je hoofd.
En twee katten die ineens afstand nemen. Gelukkig kon ik ze voorbereiden op wat er ging komen.

Bij ons thuis werd vanaf begin januari verbouwd. De benedenverdieping moest volledig leeg en dat betekende weken van opruimen, schuiven, plannen en regelen. Niet alleen fysiek veel werk, maar ook mentaal.

Met Chazy en Cookie wilden we niet midden in die onrust blijven wonen. Daarom besloten we voor vijf weken een chalet te huren in de bossen. Een tijdelijke plek, terwijl thuis alles werd aangepakt.

De energie veranderde en tijdens de voorbereidingen merkte ik iets op.

Waar Chazy en Cookie normaal altijd bij ons in de buurt zijn — liggend in dezelfde ruimte, meelopend, spelend — trokken ze zich nu terug op zolder.

Ik vroeg me af waarom dat was, maar ergens diep van binnen wist ik het antwoord al. Maar toch wil ik het antwoord van hen horen en vroeg ze waarom dat ze zoveel op zolder lagen.

“Jullie zijn zo druk. Zowel fysiek als mentaal. Dat voelt onrustig.”

Dat klopte ook. We waren continu bezig. Inpakken, uitzoeken, keuzes maken. Die energie is anders dan ‘normale’ drukte in huis. Wat me ook opviel: ik kreeg minder van hen door dan anders. Wanneer wij in ons hoofd zitten, wordt mijn ontvangst zachter. Dat was nu duidelijk voelbaar.

Ze vonden het niet erg. Ze wisten dat het tijdelijk was. En ze leken ook te begrijpen dat we dit mede voor hen deden — zodat zij niet midden in de verbouwingschaos hoefden te blijven.

Voorbereiden op wat komt
Ik heb ze verteld dat we tijdelijk ergens anders zouden wonen. Dat het vijf weken zou zijn en dat we met z'n allen zouden gaan.

Cookie nam dat vrij nuchter aan. Chazy gaf aan het spannend te vinden. Tegelijkertijd zei hij dat hij het fijn vond dat Cookie erbij zou zijn. Hij kan zich soms aan hem optrekken. Ze leren van elkaar en vullen elkaar aan.

De dag van vertrek

En toen kwam de verhuisdag.

Begin januari. Sneeuw. Niet een beetje, maar dagenlang bleef het liggen.

Het bungalowpark lag in een bosrijk en heuvelachtig gebied. Ik had winterbanden, Pascal niet. Beide auto’s zaten tot de nok toe vol. Inclusief krabpalen, dekentjes, mandjes en alles wat vertrouwd rook.

Cookie zat bij Pascal in de auto en Chazy bij mij.

Wat ik van mezelf weet: wanneer ik stress ervaar, ontvang ik weinig informatie van hen. En dat gebeurde nu ook.

Ik reed voorop. Pascal achter mij en we hadden elkaar aan de telefoon.

“Ik glijd", hoorde ik hem zeggen. Ik keek in mijn spiegel, minderde vaart — en kwam zelf vast te zitten op de helling. Zodra ik gas gaf, slipte ik. Mijn enige gedachte: niet achteruit glijden.

Gelukkig gebeurde dat niet.

We konden het huisje niet makkelijk vinden en besloten om de auto's bij een ander huisje te laten staan en lopend met de mannekes op zoek te gaan naar het juiste huisje. Chazy en Cookie in hun reismandje, wij op onze snowboots door de sneeuw. Het was een hele belevenis. En ik wilde vooral dat zij veilig binnen waren. Hoe wij en de auto’s boven kwamen, was van latere zorg.

Aankomen in het chalet

Binnen schoot Chazy direct onder de bank. Cookie maakte zich klein en liep heel voorzichtig rond.

Ik legde ze hier ook weer uit dat dit ons tijdelijke huis was. Dat ik veel thuis zou zijn en dat we hier vijf weken zouden wonen.

Ze begrijpen dat. Maar begrijpen betekent niet dat instinct direct verdwijnt. Angst is een natuurlijke reactie bij verandering. Toch helpt het om ze voor te bereiden. Ze weten wat er speelt.

En zo begonnen onze vijf weken in het bos.

In deel 2 vertel ik hoe ze langzaam hun plek vonden, wat Cookie me duidelijk maakte over zijn voerplek en hoe het was om weer terug te keren naar een huis dat nog niet helemaal af was.

Liefs,

Sietske

Oudjaarsdag en vuurwerk: hoe je dieren kunt helpen bij angst en stress

Fri, 02 Jan 2026 17:57:24 GMT

Oudjaarsdag is voor veel dieren stressvol door vuurwerk. De angst verdwijnt niet, maar ik kan ze die dag wél ondersteunen – en dat deed ik bij een aantal dieren! Bovendien deel ik de waardevolle les die hun angst mij leerde.

Oudjaarsdag is voor veel mensen een feestelijke afsluiting van het jaar, maar voor veel dieren betekent het vooral spanning, angst en onrust. Het knallen van vuurwerk komt onverwacht en voelt vaak bedreigend. Dit jaar voelde ik sterk de roeping om er juist voor hen te zijn.

Op oudjaarsdag heb ik mijn tijd genomen om verschillende dieren te ondersteunen bij de voorbereidingen op het vuurwerk van middernacht. Ik maakte contact met ieder dier afzonderlijk, in stilte en met aandacht. Ik legde uit wat er zou gebeuren en dat het tijdelijk was, en gaf vervolgens een healing, afgestemd op hun individuele behoeften.

De reacties waren klein, maar voor mij des te betekenisvoller. Het ene dier, dat zich eerder volledig had verstopt, kwam uit zijn schuilplaats en ging ergens anders liggen. Nog wel enigszins verstopt, maar niet meer volledig ergens onder. De hartslag was merkbaar lager dan die ochtend. Helaas kan ik de angst niet weghalen, maar dat de healing dit oplevert, is al ontzettend fijn.

Het andere dier durfde voorheen nauwelijks te bewegen. Na de healing durfde hij onder de bank vandaan te komen en zelfs te lopen tijdens het knallen van het vuurwerk. Uiteindelijk trok hij zich wel terug op zolder, maar dat hij überhaupt durfde te bewegen was al een overwinning.

De belangrijkste les die deze dag mij bracht, kwam niet alleen van mijn eigen waarneming, maar van een specifiek dier. Als eigenaar is het verleidelijk om bezorgd te zijn, omdat je ziet dat je dier angstig is. Maar die bezorgdheid voelt het dier en voedt juist de angst. Het is zeker zielig en niet fijn voor de dieren, dat voel je als mens ook, maar door je eigen bezorgdheid te laten zien, help je hen niet. Je helpt ze meer door rustig te blijven en de situatie positief te bekijken.

Dit had een dier mij persoonlijk meegegeven, en ik paste het toe bij Chazy en Cookie. Het was soms echt sneu om te zien hoe bang ze waren, maar ik besloot de bezorgdheid niet te voeden. In plaats daarvan voelde ik me trots. Trots op hoe ze met de herrie omgingen, hoe ze kleine stappen durfden te zetten. Knap van ze!

Oudjaarsdag herinnerde mij opnieuw aan hoe gevoelig dieren zijn en hoe krachtig de verbinding tussen mens en dier kan zijn. Ze hoeven niet “gerepareerd” te worden; ze hebben vooral behoefte aan veiligheid, aanwezigheid en liefdevolle aandacht. Met aandacht, rust en een positieve mindset kunnen we een groot verschil maken in hun ervaring van angstige momenten.

Wij wensen jullie een heel mooi 2026!

Liefs,

Sietske, Chazy & Cookie

Verwachtingen & diercommunicatie

Fri, 21 Nov 2025 12:54:53 GMT

Wil je écht begrijpen wat je dier probeert te vertellen? Ontdek hoe de juiste vragen het verschil maken tussen ruis en heldere boodschappen.

Je dier kan heel veel zeggen—maar niet alles tegelijk en niet altijd over wat jij voor ogen had.
Goede vragen zijn de sleutel tot heldere antwoorden; vage verwachtingen zijn de snelste route naar teleurstelling.
In deze blog deel ik wat ik in de praktijk wel eens zie gebeuren. Wie weet helpt deze informatie jou, zodat jij met realistische verwachtingen en meer rust een gesprek voor je dier aanvraagt.

Waarom dit belangrijk is

Ik hoor wel eens na een gesprek: “Ik had verwacht dat hij over zijn hoofd zou beginnen” of “Ik herken mijn dier hier niet echt in" of "dit klopt niet". Dit zijn geen fouten, maar dit kunnen verschillen in beleving zijn. De eigenaar ziet het vanuit zijn perspectief, het dier vanuit het zijne—beide waar, maar niet altijd hetzelfde. Of het wordt anders door de eigenaar geïnterpreteerd.

Wat ik doe als dierentolk is hetgeen je dier aan mij doorgeeft zo objectief mogelijk vertalen. Ik kan er geen interpretaties aan hangen, omdat dat iets is wat jij als eigenaar moet doen. Het kan bijvoorbeeld zijn wanneer jij leest "er staan door het hele huis bakjes eten", meteen denkt 'dit klopt niet', je dier kan je wellicht via deze weg vertellen dat het graag op elke verdieping een bakje voer zou willen.

Daarnaast kan ik alleen vertalen wát je dier met mij wil delen. Onlangs was ik in gesprek met de kat van mijn zus en ze zei: 'Ik had gedacht dat ze zou zeggen dat ze wegging omdat ik niet kon slapen met haar in de buurt'. Dat kan zij heel goed aangevoeld hebben en deels een reden is geweest waardoor ze naar beneden is gegaan om daar de rest van de nacht te spenderen, maar dat ze mij dit niet verteld heeft, omdat ze niet wil dat mijn zus een schuldgevoel krijgt. Dat het door haar komt waardoor mijn zus niet kan slapen.

Ik ben ook geen dierenarts en bij twijfel over de gezondheid van je dier dient er eerst een dierenarts/veearts ingeschakeld te worden.

Dieren vertellen wat ze wíllen vertellen

Een dier deelt wat voor hém belangrijk is: dat kan praktisch, emotioneel of lichamelijk zijn. Dat hoeft niet jouw grootste zorg te zijn. Daarom is een concrete vraagstelling belangrijk.

Niet: “Kijk of er iets speelt.” "Heeft hij ergens pijn."
Wél: “Ervaart hij ongemak wanneer hij zijn hoofd draait? Zo ja, hoe?”

Twee waarheden naast elkaar

Bijvoorbeeld bij een paard: Jij zegt bij “schoppen dan moet het paard pijn hebben”. Terwijl het paard kan zeggen: “Mijn been voelt slapend aan en dan moet ik even schudden (schoppen).” Beiden kloppen. Precies zoals de ene persoon 10 graden “koud” vindt en de ander “heerlijk fris” vindt.

Wat diercommunicatie wél is (en waar je op kunt rekenen)

Een momentopname van nu – ik vertaal wat het dier op dit moment wil en kan vertellen.
Een aanvulling, geen vervanging – inzichten die hand in hand gaan met training, zorg en veterinaire begeleiding.
Een spiegel – het geeft je een inkijk in de beleving van je dier, naast jouw eigen perspectief.
Een startpunt voor verandering – je krijgt handvatten waarmee je praktisch verder kunt werken.
Een eerlijk gesprek – soms hoor je iets wat je niet had verwacht, en juist dat kan waardevol zijn.
Een keuze van het dier – het dier bepaalt welke informatie nu belangrijk genoeg is om te delen.
Een veilige vertaling – zonder trekken of duwen, en altijd met respect voor grenzen.

Tot slot

Diercommunicatie is geen glazen bol, maar een waardevol hulpmiddel. Met realistische verwachtingen voorkom je teleurstelling en haal je het meeste uit wat je dier met je wil delen.

Wil jij weten wat ik voor je kan betekenen? Neem vrijblijvend contact met me op.

Liefs,

Sietske

Drie weken Florida: zon, zee, strand, avontuur en de katjes thuis...

Thu, 06 Nov 2025 20:36:31 GMT

Terwijl wij drie weken door Florida trokken, bleken Chazy en Cookie thuis hun eigen onverwachte ‘vakantie-logica’ te ontwikkelen — compleet met aftellen, bijslapen en avondlijke energie-explosies.

Eind september 2025 gingen we drie weken op vakantie naar Florida. Vooraf maakte ik een overzichtje voor onze kattenoppas, zodat hij precies wist wat hij moest doen en waar alles stond. Onze twee mannetjes, Chazy en Cookie, had ik helemaal voorbereid op onze afwezigheid.

We zijn al eens een paar nachtjes weggeweest, maar drie weken? Dat voelde echt lang.

Telkens wanneer ik aan deze reis dacht, dacht ik aan onze katjes en het idee dat we ze achterlieten. Zo voelt het gewoon. En dat gevoel bleef een beetje hangen tot vlak voor vertrek.

Onze rondreis ging van start en mijn vriend plant graag 48 uur in 24 uur—dus we hadden eigenlijk weinig tijd om heimwee te hebben. Dat was achteraf gezien best fijn. Het gaf me ruimte om echt van de reis te genieten, wetende dat de katjes in goede handen waren.

Van te voren had ik niet gedacht dat ik zo zou kunnen genieten.

Een groot aandeel hierin is natuurlijk ook het feit dat ik ze heb kunnen voorbereiden op onze afwezigheid en tijdens de reis heb ik regelmatig met ze gekletst. Voordat we vertrokken dacht ik dat ik het kletsen van Chazy en Cookie elke avond nodig zou hebben, maar dat bleek gelukkig niet zo te zijn. Maar zo nu en dan een incheck-moment voordat ik ging slapen, heerlijk! Wat ben ik ontzettend blij dat ik dit kon doen voor en met de mannekes. Er zijn maar weinig geluksvogels die tijdens een vakantie kunnen vragen hoe het thuis met de dieren gaat, en dat gaf me veel rust.

Onze katjes zijn gewend aan een redelijk flexibel ritme en we zijn niet vaak met z'n tweeën lang van huis. De situatie tijdens onze vakantie was anders dan normaal. De kattenoppas verbleef de hele drie weken bij ons in huis, maar werkte vijf dagen per week overdag en Chazy en Cookie waren hierdoor wat langer met z'n tweetjes alleen thuis dan normaal. Dat was duidelijk merkbaar.

Toen ik tijdens de vakantie aan de mannekes vroeg of ze druk waren geweest, antwoordde Cookie op zijn typische manier: “Ja… wat had je dan verwacht? Wij komen pas echt tot leven wanneer jullie thuis zijn. Omdat we nu langer alleen zitten dan normaal, slapen we overdag meer en hebben we ’s avonds meer energie om kwijt te kunnen wanneer de oppas er weer is.” Precies wat ik had verwacht en eigenlijk ook heel logisch. Alles was verder prima geregeld, iets ontbrak.

Vanaf de vijf naar laatste nacht begon ik elke avond samen met ze af te tellen naar de dag dat wij weer thuis zouden komen. Chazy leek er rustig onder, maar Cookie werd duidelijk ongeduldig toen er nog twee nachtjes te gaan waren. Hij gaf aan “Het mag wat sneller gaan? Jullie mogen wel weer thuis komen hoor!” Chazy daarentegen genoot van het vooruitzicht en van onze gezamenlijke aftelroutine.

De eerste reactie bij thuiskomst? Een beetje voorzichtig, omdat we onze koffers en tassen in de woonkamer hadden gezet—spannend! Maar al snel waren ze zichzelf weer. Meer kroelen dan anders? Nee, dat niet… al hoop je daar stiekem wel op. Ik was ontzettend blij weer bij mijn schatjes te zijn. Wat hou ik toch van die twee.

Wat ik voor jouw dier en jou kan betekenen:
Ga je lang weg? Ik kan je dier hier op voorbereiden en duidelijk maken wat ie in je afwezigheid kan verwachten. Ook als je dier naar een pension gaat, kan een goede voorbereiding en uitleg het verblijf een stuk prettiger maken. Neem gerust contact met me op!
Ik ben zo dankbaar dat ik dit voor dieren en hun eigenaren mag doen.

Liefs,

Sietske

Pofi's Reis: van Turkse Straatkitten tot aan je Gouden Mandje

Sat, 27 Sep 2025 06:00:00 GMT

Ontdek het bijzondere verhaal van Pofi, de Turkse straatkitten ��

Van de natte straten in Turkije naar een warm thuis in Nederland: het avontuur van kat Pofi leest als een verhaal vol toevalligheden en lotsbestemmingen. Zijn reis kende hobbels, afscheid en onverwachte wendingen, maar altijd bleef zijn charme onweerstaanbaar. Hoe hij uiteindelijk tóch zijn gouden mandje vond, is een verhaal dat je hart verwarmt.

Ze waren doorweekt toen ze werden gevonden op straat in Turkije: Pofi en zijn kleine zusje. De redders gaven ze eten, warmte en een zacht deken—en zo begon Pofi’s nieuwe leven.

Al snel bleek dat het zusje hem pestte. Er werd besloten dat ze niet samen naar hun forever home zouden gaan. Het was geen afscheid uit onwil, maar een keuze voor rust, zodat Pofi kon worden wie hij bedoeld was te zijn: een zachtaardige, drukke, knuffelkont zonder schaduwen in zijn nek. Ook heeft Pofi een hele bijzonder manier van affectie tonen; hij zuigt aan je vinger. Het is zo aandoenlijk om hem dit te zien doen!

Toen kwam mijn zus in beeld. “Wil je hem tijdelijk opvangen?” vroeg de stichting aan mijn haar. Zij en haar vriend hadden in november 2024 Nova geadopteerd—ook zo’n wondertje van dezelfde organisatie—dus ze wisten wat erbij kwam kijken. De logeerkamer werd omgetoverd tot ‘Pofi Suite’: een mandje, speelgoed en natuurlijk ook: tijd en aandacht.

En toen gebeurde het onvermijdelijke. Pofi keek met die typisch nieuwsgierige blik—alsof hij jou uitkoos, niet andersom—en iedereen smolt. “Zouden we hem kunnen adopteren…?” Het leek even alsof het lot al beslist had. Maar er was ook Nova. En liefde betekent ook eerlijk zijn: ze voelden dat het geen goede match zou zijn voor haar. In dit huis werd eerst naar Nova gekeken. Toen hebben ze toch besloten: Pofi verdient een plek waar hij honderd procent past.

De stichting ging op zoek naar een adoptiegezin. Er waren een aantal geïnteresseerden waar zij contact mee legde. En ik—die inmiddels ook knuffelsessies en speeltijd met hem had ingepland alsof hij al familie was—voelde mijn hart een beetje kraken. Je hoopt altijd dat liefde genoeg is. Soms is liefde loslaten.

Maar dit is Pofi’s verhaal, en Pofi’s verhaal houdt niet op bij het instappen van zijn reismand. In de weken daarna bleef mijn zus contact houden met de organisatie én met zijn nieuwe eigenaar. Het ging niet heel lekker. Pofi wilde buiten stoer doen, vocht meer dan goed was, en de klik met de al aanwezige katten in dat gezin ontbrak. Het was geen kwestie van schuld—soms is het simpelweg: verkeerde puzzelstukjes in één doos.

Het lot kan soms een tikje bijdehand zijn. De man hoorde wat er speelde en zijn 'misschien' veranderde hierdoor in een 'ja'. “Als Pofi niet op de juiste plek is, niet gelukkig is… dan moet het anders,” dacht hij. En hij regelde een verrassing voor zijn vrouw: Pofi die, als iedereen akkoord ging, alsnog bij hen mocht komen wonen. De eigenaar gaf groen licht; de stichting keek mee; en ineens gingen er deuren open die net nog dicht leken.

Mijn zus en haar vriend hebben Pofi opgehaald en hij stapte weer dapper in zijn reismand en reden met hem naar haar schoonzus en man, en wat was het een ongelooflijke verrassing voor haar! Ze had niets door gehad. Het duurde zelfs ook een paar dagen voordat ze écht besefte dat dit knuffelmannetje nu voor altijd van haar zou kunnen zijn.

En wat blijkt? Pofi is helemaal op zijn plek. Hij hoeft niet naar buiten om gelukkig te zijn, want hij speelt de hele dag met de kinderen, heeft zijn dolle vijf minuten en zoekt daarna weer een schoot of een deken op om te knuffelen. Met eten blijft hij een kleine boef, maar juist dat maakt hem zo’n eigen karakter. Zijn bijzondere gewoontes—van sabbelen aan vingers tot luid spinnen—zijn inmiddels onderdeel van het gezin.

Iedereen is stapelgek op Pofi en sinds vandaag hebben ze Pofi officieel geadopteerd. Nu heeft hij een thuis waar hij niet hoeft te vechten voor zijn plek, maar waar die gewoon voor hem klaarligt—tussen kindergelach, warme armen en zachte kussens in de zon. Je Gouden mandje stond al die tijd al op je te wachten, je moest alleen nog even de route bepalen.

Welkom thuis, lieve Pofi.

Liefs,

Sietske

Toen ik vergat mijn eigen dier te verstaan

Thu, 04 Sep 2025 19:09:25 GMT

Mijn eigen dier kwam schuimbekkend vanuit de tuin het huis in rennen – en ik, de dierentolk, raakte volledig in paniek. In plaats van hem te vragen wat er aan de hand was, sloot ik mezelf juist af voor zijn boodschap.

Gisteren werd ik zelf verrast do or een situatie omtrent Chazy. Hij kwam vanuit de tuin naar binnen gerend, schuimbekkend en duidelijk van slag.

Nu denk jij vast: ideaal, jij bent een dierentolk - jij kan hem gewoon vragen wat er aan de hand is.

Maar precies dát lukte me niet. Mijn blinde paniek nam het over. Alles wat hij mij aan energie en informatie stuurde, kwam totaal niet bij me binnen. In plaats van rustig contact te maken, greep ik direct naar mijn telefoon en belde ik de dierenarts.

Onze eigen dierenarts was al dicht (het was nét 17.30u…), dus we moesten door naar een andere praktijk. Spoedconsult, stress, onzekerheid. Gelukkig bleek er uiteindelijk weinig aan de hand: waarschijnlijk had hij iets bitters gegeten waardoor hij begon te schuimbekken.

De opluchting was groot – maar de les misschien nog groter. Want wat een spiegel kreeg ik hier voorgehouden: zelfs als je kunt communiceren met dieren, blijft paniek soms de baas. En dat is oké. Paniek laat me voelen hoe groot mijn liefde is – maar ook dat liefde pas echt helpt als ik er rust in kan brengen.

Later op de avond heb ik nog contact met hem gemaakt -zoals ik met mijn dierenklanten ook doe- om écht naar hem te luisteren. Dit keer zonder paniek, maar met open hart. Wat hij me vertelde, gaf me zoveel inzicht in wat er eerder die dag gebeurde.

“Sietske, jij was echt heel gestrest. Ik vond het zelf eng genoeg, maar jouw paniek maakte het voor mij nóg spannender. Je wilde weten wat er met me aan de hand was, maar je kon me helemaal niet horen. Alles wat ik naar je stuurde, kwam niet bij je binnen.

Ik had iets in mijn mond dat heel vies smaakte, bitter en vreemd. Het gaf me zo’n naar gevoel en ik begon te schuimbekken. Daar schrok ik zelf ook wel van. Ik wist niet goed wat ik moest doen en daardoor raakte ik in de war. Dat plasje op de mat? Dat was puur paniek, ik deed dat niet expres.

Toen je me in het mandje zette, voelde ik nog steeds jouw spanning. Jij dacht dat ik benauwd was, maar ik ervaarde echt wat stress, mede doordat ik jouw stress nog steeds wat voelde.

Omdat je me niet kon horen, besloot ik terug te vallen op onze oude manier: ik gaf je kopjes en zocht je hand op om te laten zien dat ik het fijn vond dat je er was. Dat werkte, want ik merkte dat jij me daardoor ook weer wat meer kon voelen.

Bij de dierenarts was het in het begin spannend, maar ik voelde dat je er nog steeds voor me was. De dierenarts en assistente straalden zoveel rust uit, dat ik zelf ook steeds meer ontspannen werd. Uiteindelijk viel het allemaal mee en voelde ik me veilig en gelukkig was er niets aan de hand! Maar dat had ik jou al kunnen vertellen en dit had je wel wat geld bespaard...maar het kwam niet binnen, helaas! Je brein had het volledig overgenomen en je spanning. Maar dat geeft niet. Ik ben blij dat je nu nog even bij me bent gekomen.

Weet je, zelfs al kon je me op dat paniekmoment niet verstaan, ik wist dat je het beste voor me wilde. En dat is genoeg. Jij en ik hebben altijd verbinding – ook als jij hem even niet kunt voelen.”

Zijn woorden raakten me. Ik realiseerde me dat zelfs al verlies ik zelf de verbinding in paniek, Chazy er altijd is – en desnoods terugvalt op andere manieren om me te bereiken. Hoe bijzonder dat dieren ons zo trouw blijven spiegelen, juist op de momenten dat we zelf even dichtklappen.

Liefs,

Sietske

Wanneer je gevoel sterker spreekt dan een echo

Thu, 28 Aug 2025 16:41:49 GMT

Een kat die niet meer zo goed eet, een echo die een tumor laat zien, en een eigenaar die tóch besluit haar gevoel te volgen. Wat er daarna gebeurde, had niemand kunnen voorspellen. In deze blog lees je hoe bijzonder en krachtig het contact tussen mens en dier kan zijn – en hoe een consult soms een hele goede bijdrage kan leveren.

Eind juli 2025 had ik een bijzonder consult met Lady, de kat van Yolanda. Lady gaf aan dat er iets niet goed zat in haar buik. Ze hield van eten, rook het ook nog steeds, maar de honger was weg. “Er zit iets in mijn buik waardoor ik geen honger heb, maar ik heb geen idee wat het is. Ik wil graag dat er een echo gemaakt wordt,” liet ze me weten.

Het voelde onprettig, maar ze liet het niet zien – niet thuis, en ook niet bij de dierenarts.

Ik vond het zelf ook spannend, omdat ik voelde dat er iets serieus kon spelen. Ik ben geen dierenarts – ik geef alleen door wat een dier laat weten – en ik wil eigenaren niet met onnodige kosten opzadelen. Mijn eigen thema speelde ook een rol waardoor ik het spannend vond. Bink heeft drie echo's gehad, waar telkens niets op te zien was. Uiteindelijk heeft hij een kijkoperatie ondergaan en helaas kwamen ze er achter dat er een grote tumor in zijn buik zat, waarvan ze niet begrepen dat deze niet zichtbaar was geweest op de drie echo's. Dat speelde ook door mijn hoofd. Wat als dit bij Lady ook het geval is? Toch heb doorgegeven dat Lady graag een echo zou willen.

Een dag later ging Yolanda opnieuw met Lady naar de dierenarts. Er werd weer gevoeld, en opnieuw liet Lady niet merken dat haar buik gevoelig was. Er is besloten om een echo te laten maken. Dat vond na het weekend plaats en op een maandag kreeg ik van Yolanda het zware bericht: Lady had een tumor in haar buik. Verdrietig, maar met veel liefde, besloot Yolanda haar mee naar huis te nemen omdat ze een onderbuikgevoel had dat het nog geen tijd was voor Lady om te gaan.

Een paar weken later heb ik contact opgenomen met Yolanda en gevraagd hoe het met Lady en haarzelf ging. En Yolanda reageerde met een onverwachts bericht: Lady had een enorme haarbal uitgespuugd – groter dan ze ooit had gezien. En direct daarna begon Lady weer te eten. Er kwam weer leven in haar ogen, en Yolanda voelde haar hoop terugkeren. Ze vroeg zich af of die haarbal misschien was wat ze op de echo hadden gezien.

Ik bood aan opnieuw contact te maken met Lady. Dat gesprek werd onvergetelijk. Lady vertelde me dat die haarbal hetgeen was waar ze last van had in haar buik. “Dít was het, dit zat in de weg.” Ze was veel opgewekter en vrolijker dan bij ons eerste gesprek. Ze straalde ook dankbaarheid uit richting Yolanda. Ze liet me weten hoe blij ze was dat Yolanda naar haar gevoel had geluisterd en haar mee naar huis had genomen. “Ik wist dat mijn tijd nog niet gekomen was,” zei Lady, “en dankzij haar mag ik er nog zijn.”

Het was alsof Lady bewust wilde dat Yolanda dit via mij nog eens heel duidelijk hoorde: ze voelde zich weer zichzelf, ze voelde zich levend.

Toen Yolanda mijn verslag las, kreeg ze tranen in haar ogen. Ze had diezelfde ochtend waarop ik het tweede gesprek met Lady had, de bevestiging van de dierenarts gekregen dat de haarbal inderdaad de afwijking kon zijn die op de echo te zien was. Het gaf haar niet alleen opluchting, maar ook vertrouwen: wat was ze blij dat ze naar haar gevoel had geluisterd!

Wat dit verhaal voor mij zo bijzonder maakt, is de diepe dankbaarheid die voelbaar was – van Lady naar Yolanda, van Yolanda naar mij, en van mij naar hen beiden. Het liet me zien dat een consult niet draait om alleen verklaren of oplossen, maar om het horen van de stem van het dier. En die stem kan ons precies daar brengen waar we moeten zijn: bij ons gevoel, bij vertrouwen, en bij liefde.

Nu volgt een deel waarvan Yolanda zelf geen weet van heeft. Regelmatig vraag ik dieren waarmee ik communiceer of ze voor mij een boodschap hebben over mijn pad in het communiceren met dieren. Zij voelen feilloos aan waar ik sta, waarin ik sterk ben en waar ik nog in mag groeien. Hoe bijzonder is het dat juist deze wezens ons zulke waardevolle adviezen kunnen geven? Hun boodschappen helpen mij om na ieder gesprek weer een stukje verder te groeien.

Dit was Lady haar boodschap aan mij:
De eerste keer dat je met me sprak voelde ik dat je het spannend vond. Door die spanning heb ik dingen heel voorzichtig aan je moeten vertellen. Je deed het goed, echt waar. Maar probeer die spanning -als je die een volgende keer weer krijgt- weg te halen voordat je in gesprek gaat met een dier. Dan krijg je zuiverdere informatie door. En vertrouw op jezelf. Wat ben jij gegroeid! Je bent een aanwinst voor het beroep dierentolk. Super trots ben ik op je! Dank voor alles!

Dank je wel lieve Lady en Yolanda!

Liefs,

Sietske

Wil je laten weten wat je van deze blog vindt, heb je een vraag of wil je gewoon iets kwijt?

“Sta je open voor een gesprek?” – de eerste reactie van dieren

Thu, 21 Aug 2025 17:53:16 GMT

Je zou misschien denken dat ieder dier gewoon “ja” zegt wanneer ik vraag of het openstaat voor een gesprek. Maar de werkelijkheid is heel anders. Lees hieronder mijn ervaringen!

Wanneer ik een consult start, begin ik altijd met dezelfde vraag: “Sta je open voor een gesprek met mij?”

Het lijkt misschien een simpele openingszin, maar voor mij is het een heel bijzonder moment. Het is het eerste echte contact, het punt waarop een dier kan aangeven hoe het zich voelt en of het klaar is om te praten. En wat ik daarop terugkrijg, verrast me nog steeds iedere keer opnieuw. Soms ontroert het me, soms maakt het me aan het lachen, en altijd geeft het me meteen een inkijkje in het karakter van het dier.

Geen enkel dier reageert hetzelfde. Dat maakt ieder gesprek uniek.

Soms hoor ik meteen een enthousiast “Ja hoor!” of zelfs “Kom maar op!” – alsof ze al zaten te wachten tot ik eindelijk de verbinding maakte. Die reacties hebben vaak iets vrolijks en ongeduldigs, alsof het gesprek niet snel genoeg kan beginnen.

Andere keren merk ik eerst een aarzeling. Dan klinkt het bijvoorbeeld: “Uh… ja, dat is goed” of “Ja hoor, denk het wel.” In zulke momenten voel ik dat het dier even moet wennen, aftasten wie ik ben en wat ik kom doen. Ik neem dan altijd rustig de tijd. Vaak zie ik dat, naarmate het gesprek vordert, de antwoorden losser en vrijer worden.

Wat ik ontzettend leuk vind, zijn de reacties met humor of speelsheid. Zo kreeg ik eens: “Nou, gezellig! Kom maar door.” of zelfs “Ga je best maar doen.” Dat tovert een glimlach op mijn gezicht. Het voelt alsof een dier even een grapje maakt, en dat breekt meteen het ijs.

En soms raakt het me... Ik herinner me een keer dat een dier zei: “Ik wist dat je al zou komen en daar ben ik heel blij mee.” Dat voelde zo warm, alsof het gesprek al verwacht werd en ik welkom was.

Dan de kat van mijn zus waar ik veel mee heb geoefend en nog vaak mee klets. “Nee, dat hoef je eigenlijk niet meer te vragen. Jij mag altijd met mij kletsen.”

Zulke momenten zijn zo intiem en vanzelfsprekend, dat ik er zelf even stil van word.

Wat me steeds weer opvalt, is hoe eerlijk en puur deze eerste reacties zijn. Er zit geen masker overheen, geen sociaal wenselijk antwoord – gewoon precies wat ze op dat moment voelen. Of dat nou uitbundig, voorzichtig of speels is.

En dat maakt dat ik iedere keer weer met verwondering aan een gesprek begin. Het voelt een beetje alsof ik een deur openzet, zonder te weten wat erachter ligt. Maar wat er ook komt – een lach, een aarzelende ja of een warme begroeting – het is altijd écht. En dat is precies wat mijn werk zo bijzonder maakt.

Wat zijn dieren toch geweldig! ��

Liefs,

Sietske

Het consult met mijn overleden kleine grote vriend Bink

Sun, 17 Aug 2025 13:09:50 GMT

De band met een dier stopt niet wanneer ze overlijden. Ze blijven ons voelen, horen en steunen, vaak op manieren die wij niet kunnen bevatten. Dat mocht ik ervaren in een bijzonder gesprek met mijn hond Bink.

Speciaal voor Bink

Het eerste wat ik dacht toen ik ontdekte dat er mensen bestaan die met dieren kunnen communiceren, was: “Had ik dit maar zes jaar eerder geweten.” Dan had ik Bink meteen kunnen vertellen hoeveel ik hem miste en hoe vaak ik aan hem dacht. Ik had zo’n schuldgevoel dat ik pas zes jaar na zijn overlijden iemand met hem liet communiceren.

Maar wist hij in al die jaren niet hoeveel ik hem miste? Zeker wel. Dieren vangen onze gedachten en gevoelens op, ook nadat ze zijn overgegaan. Elke keer dat ik aan hem dacht, voelde hij mijn gemis en mijn liefde. Alleen al dat besef bracht me troost.

Het eerste contact

Het eerste wat Bink zei tegen de dierentolk was: “Ik ken jou niet.”
Toen ze uitlegde dat ik bij haar leerde communiceren met dieren, reageerde hij enthousiast: “Oh wauw, wat leuk! Ik weet dat ze dit altijd gewild heeft, want ze zei vaak tegen mij: ‘Kon je maar praten, hè?’ Wat ben ik trots op haar.”

Dat raakte me diep.

Tijdens het consult spraken we vooral over de mooie herinneringen. Zo vertelde hij dat hij achter mijn enkels aan zat, omdat hij wist dat ik nooit écht boos kon worden. Hij voelde dat ik vanbinnen moest lachen, zelfs als ik mopperde. Ook legde hij uit waarom hij soms aan de lijn trok: om mij uit mijn hoofd te halen. Wanneer ik te veel in gedachten verzonken was, trok hij mijn aandacht door te snuffelen of ineens stil te staan. “Kom terug in het moment,” leek hij te zeggen.

Dieren zijn zó wijs.

Hij vertelde ook dat hij het fijn vond dat hij, wanneer ik weg was, niet in de woonkamer zat. Daar had hij te veel prikkels van auto’s, fietsers en mensen. In de gang of slaapkamer kon hij veel beter tot rust komen. Natuurlijk vond hij het niet leuk als ik weg was, maar hij kon zich wel redden. Dat was een geruststelling, al hoorde ik dit pas na zijn overlijden.

Te vroeg afscheid

Bink is maar acht jaar geworden. Een tumor in zijn buik maakte dat ik hem veel te vroeg moest loslaten. Hij vertelde dat hij wist dat ik veilig was bij Pascal, mijn huidige partner. Tijdens de tijd dat Bink bij mij was, had ik moeilijke relaties gehad. Hij was er altijd voor me, als mijn rots, mijn hondenkind, mijn troost. Met de komst van Pascal voelde hij dat zijn taak werd overgenomen.

Het afscheid kwam te vroeg, maar niet zonder reden.

Hij zei dat hij ontzettend trots is op hoe sterk ik ben geworden en hoe ver ik ben gekomen. Het raakte me opnieuw dat hij me, ook nu, nog steeds ziet en begeleidt.

Nog steeds dichtbij

Natuurlijk wilde ik dat de dierentolk hem doorgaf hoeveel ik van hem houd en hoe erg ik hem nog elke dag mis. Zijn antwoord was prachtig:
“Ik kan Sietske niet missen, want ik zie haar nog geregeld. Ik ben er niet meer lijfelijk, maar ik ben er echt nog wel. Wanneer ze aan me denkt, zonder dat daar een aanleiding voor is, dan ben ik bij haar.”

Sindsdien, als ik zomaar ineens aan Bink denk, zeg ik altijd zachtjes: “Hoi Binkie.” En dan voel ik hem bij me.

Het consult bracht veel verdriet naar boven, alsof ik weer zes jaar terugging in de tijd. Maar dit keer duurde het gevoel minder lang. Daarna maakte de pijn ruimte voor dankbaarheid en mooie herinneringen. Ik weet nu dat ik altijd contact met hem kan maken, als ik dat wil. Dat idee geeft me zoveel rust.

Dankjewel, Bink

Oh, wat heeft hij veel voor me betekend. Hij leerde me wat onvoorwaardelijke liefde is, hoe groot de band tussen mens en dier kan zijn. Hij was mijn hondenkind, mijn maatje, mijn spiegel.

Speciaal voor jou, lieve Bink:
Bedankt voor alles. Voor de liefde, de steun, de troost en het plezier. Voor wie je was en altijd zult blijven. Jij bent en blijft de doglove of my life. ��

Liefs,

Sietske

Wil je laten weten wat je van deze blog vindt, wil je gewoon iets kwijt, of heb je een vraag?

Dieren kennen alleen commando's die wij leren... toch?

Sun, 17 Aug 2025 12:28:42 GMT

Wat als dat nou niet het geval is en dat alle dieren onze gedachten kunnen opvangen?

Hoe dieren onze gedachten opvangen

We staan er vaak niet bij stil, maar dieren begrijpen ons veel dieper dan we denken. Ze reageren niet alleen op onze woorden of ons gedrag, maar voelen ook onze emoties en vangen zelfs onze gedachten op. Steeds weer word ik geraakt door de helderheid en eenvoud waarmee ze dit laten zien.

Een mooi voorbeeld hiervan wil ik graag met jullie delen. Het is een gesprek dat ik had met de kat van mijn zus.

Het gesprek met Nova

Ik vroeg haar:
"Is er iets wat je zelf graag aan mij of ons zou willen vertellen?"

Haar antwoord was verrassend en tegelijk heel liefdevol:
"Het gaat goed met mij. Ik weet dat het feest is hoor en ik vind het wel jammer dat jouw zus er niet is. Want wanneer er feest is, krijg je vaak iets lekkers en dat moet ik nu missen. Maar wie weet krijg ik dat wel wanneer ze terug is."

Ik moest glimlachen om haar woorden en vroeg of ze wist dat mijn zus jarig was. Daarop antwoordde ze heel vanzelfsprekend:
"Tuurlijk! Komt door haar zelf. Zij heeft al aan mij gedacht en zij voelt dat ze jarig is, dus dan voel ik dat zij jarig is. Het is heel simpel ."

En toen voegde ze nog iets toe:
"Ja, ik weet dat je zus jou vragen laat stellen om te controleren of jij het goed hebt wat je van mij terug krijgt. Maar dat doet ze niet alleen voor jou, dat doet ze ook voor zichzelf, omdat ze ergens nog niet helemaal gelooft dat jij dit kan."

Toen ik dit aan mijn zus vertelde, gaf ze meteen toe dat dit klopte en moest kei hard lachen. Nova had het precies door!

Wat dit ons leert

Dit gesprek maakte opnieuw duidelijk hoe zuiver dieren voelen. Ze pikken niet alleen emoties en intenties op, maar ook onze gedachten en ons (on)geloof. Ze weten feilloos wanneer wij twijfelen, iets verbergen of juist met een open hart luisteren.

Dieren laten ons zien dat communicatie veel meer is dan woorden. Het is een stille taal van energie, gevoel en verbinding. En juist daarin zijn zij onze grootste leraren.

Liefs,

Sietske

Wijze les van Chazy en Cookie

Sat, 16 Aug 2025 10:00:28 GMT

De consulten van Chazy en Cookie, hebben ervoor gezorgd dat er dingen zijn veranderd.

Mijn allereerste keer dat ik aanraking kwam met dierencommunicatie. Het had mijn kijk op dingen en de band die ik met ze had al na één consult veranderd...

De belangrijkste lessen van Chazy en Cookie naar aanleiding van een consult met een collega dierentolk.

��Chazy��

Bij Chazy kwam naar voren dat hij minder zelfverzekerd was en dat hij soms last had van zijn hormonen. Zijn zelfverzekerdere broertje maakte hem daar onbewust nóg wat onzekerder in. Ook gaf hij duidelijk aan dat hij het niet fijn vond om opgepakt te worden. Wij zagen dat stiekem ook wel, maar vonden het soms zo “schattig” dat we het toch deden. Tijdens het consult zei hij: “We kunnen ook een goede band opbouwen zonder dat je me optilt.” Dat raakte me. Sindsdien hebben we besloten hem niet meer op te pakken, en we geven hem ruimte om zelf aan te geven wanneer hij aandacht wil. Ook met Bachbloesem druppeltjes lijkt hij veel beter in zijn vel te zitten. Onze band voelt nu zoveel meer ontspannen en wederzijds.

��Cookie��

Bij Cookie hoorde ik iets wat me in eerste instantie verdrietig maakte: hij voelde zich soms eenzaam als wij weg waren. Ik herkende meteen dat knagende schuldgevoel dat ik altijd had als ik de deur achter me dichttrok. Maar tijdens het consult vertelde hij me: “Het allerleukste vind ik het om bij jullie te zijn, maar als je weggaat, red ik me wel. Ik slaap dan toch veel en heb mijn broertje bij me. Wat jij kan doen, is je schuldgevoel loslaten. Dat helpt mij ook.”

Dat inzicht veranderde zóveel voor mij. Ik zag opeens dat mijn kat intens gelukkig was bij ons, dat wij zijn vrienden en zijn thuis zijn. Hij voelde alleen maar liefde. Het raakte me diep. Vanaf dat moment voelde ik in mijn hart hoe sterk de liefde tussen ons is. Ik keek met andere ogen naar hem en ging nóg meer van hem houden.

Deze ervaring heeft me geleerd hoe bijzonder dierencommunicatie is en hoeveel het kan betekenen voor de band met je dier. Het geeft je inzichten die je met je hoofd niet kunt bedenken, maar die je hart wél begrijpt.

Gun jezelf en je dier ook zo’n moment van verbinding. ��

Liefs,

Sietske

�� van Chazy en Cookie

Dierencommunicatie en hun lessen

Deel 1: Tijdelijke verhuizing met onze katten tijdens de verbouwing

Een huis dat op z’n kop staat. Dozen overal. Lijstjes in je hoofd. En twee katten die ineens afstand nemen. Gelukkig kon ik ze voorbereiden op wat er ging komen.

Oudjaarsdag en vuurwerk: hoe je dieren kunt helpen bij angst en stress

Oudjaarsdag is voor veel dieren stressvol door vuurwerk. De angst verdwijnt niet, maar ik kan ze die dag wél ondersteunen – en dat deed ik bij een aantal dieren! Bovendien deel ik de waardevolle les die hun angst mij leerde.

Verwachtingen & diercommunicatie

Wil je écht begrijpen wat je dier probeert te vertellen? Ontdek hoe de juiste vragen het verschil maken tussen ruis en heldere boodschappen.

Waarom dit belangrijk is

Dieren vertellen wat ze wíllen vertellen

Twee waarheden naast elkaar

Wat diercommunicatie wél is (en waar je op kunt rekenen)

Tot slot

Drie weken Florida: zon, zee, strand, avontuur en de katjes thuis...

Terwijl wij drie weken door Florida trokken, bleken Chazy en Cookie thuis hun eigen onverwachte ‘vakantie-logica’ te ontwikkelen — compleet met aftellen, bijslapen en avondlijke energie-explosies.

Pofi's Reis: van Turkse Straatkitten tot aan je Gouden Mandje

Ontdek het bijzondere verhaal van Pofi, de Turkse straatkitten ����

Toen ik vergat mijn eigen dier te verstaan

Mijn eigen dier kwam schuimbekkend vanuit de tuin het huis in rennen – en ik, de dierentolk, raakte volledig in paniek. In plaats van hem te vragen wat er aan de hand was, sloot ik mezelf juist af voor zijn boodschap.

Wanneer je gevoel sterker spreekt dan een echo

“Sta je open voor een gesprek?” – de eerste reactie van dieren

Je zou misschien denken dat ieder dier gewoon “ja” zegt wanneer ik vraag of het openstaat voor een gesprek. Maar de werkelijkheid is heel anders. Lees hieronder mijn ervaringen!

Het consult met mijn overleden kleine grote vriend Bink

De band met een dier stopt niet wanneer ze overlijden. Ze blijven ons voelen, horen en steunen, vaak op manieren die wij niet kunnen bevatten. Dat mocht ik ervaren in een bijzonder gesprek met mijn hond Bink.

Speciaal voor Bink

Het eerste contact

Te vroeg afscheid

Nog steeds dichtbij

Dankjewel, Bink

Dieren kennen alleen commando's die wij leren... toch?

Wat als dat nou niet het geval is en dat alle dieren onze gedachten kunnen opvangen?

Hoe dieren onze gedachten opvangen

Het gesprek met Nova

Wat dit ons leert

Wijze les van Chazy en Cookie

De consulten van Chazy en Cookie, hebben ervoor gezorgd dat er dingen zijn veranderd.

Mijn allereerste keer dat ik aanraking kwam met dierencommunicatie. Het had mijn kijk op dingen en de band die ik met ze had al na één consult veranderd...

��Chazy��

Een huis dat op z’n kop staat. Dozen overal. Lijstjes in je hoofd.
En twee katten die ineens afstand nemen. Gelukkig kon ik ze voorbereiden op wat er ging komen.

Ontdek het bijzondere verhaal van Pofi, de Turkse straatkitten ��