Toen ik vergat mijn eigen dier te verstaan

Mijn eigen dier kwam schuimbekkend vanuit de tuin het huis in rennen – en ik, de dierentolk, raakte volledig in paniek. In plaats van hem te vragen wat er aan de hand was, sloot ik mezelf juist af voor zijn boodschap.

Gisteren werd ik zelf verrast door een situatie omtrent Chazy. Hij kwam vanuit de tuin naar binnen gerend, schuimbekkend en duidelijk van slag.

Nu denk jij vast: ideaal, jij bent een dierentolk - jij kan hem gewoon vragen wat er aan de hand is.

Maar precies dát lukte me niet. Mijn blinde paniek nam het over. Alles wat hij mij aan energie en informatie stuurde, kwam totaal niet bij me binnen. In plaats van rustig contact te maken, greep ik direct naar mijn telefoon en belde ik de dierenarts.

Onze eigen dierenarts was al dicht (het was nét 17.30u…), dus we moesten door naar een andere praktijk. Spoedconsult, stress, onzekerheid. Gelukkig bleek er uiteindelijk weinig aan de hand: waarschijnlijk had hij iets bitters gegeten waardoor hij begon te schuimbekken.

De opluchting was groot – maar de les misschien nog groter. Want wat een spiegel kreeg ik hier voorgehouden: zelfs als je kunt communiceren met dieren, blijft paniek soms de baas. En dat is oké. Paniek laat me voelen hoe groot mijn liefde is – maar ook dat liefde pas echt helpt als ik er rust in kan brengen.

Later op de avond heb ik nog contact met hem gemaakt -zoals ik met mijn dierenklanten ook doe- om écht naar hem te luisteren. Dit keer zonder paniek, maar met open hart. Wat hij me vertelde, gaf me zoveel inzicht in wat er eerder die dag gebeurde.

“Sietske, jij was echt heel gestrest. Ik vond het zelf eng genoeg, maar jouw paniek maakte het voor mij nóg spannender. Je wilde weten wat er met me aan de hand was, maar je kon me helemaal niet horen. Alles wat ik naar je stuurde, kwam niet bij je binnen.

Ik had iets in mijn mond dat heel vies smaakte, bitter en vreemd. Het gaf me zo’n naar gevoel en ik begon te schuimbekken. Daar schrok ik zelf ook wel van. Ik wist niet goed wat ik moest doen en daardoor raakte ik in de war. Dat plasje op de mat? Dat was puur paniek, ik deed dat niet expres.

Toen je me in het mandje zette, voelde ik nog steeds jouw spanning. Jij dacht dat ik benauwd was, maar ik ervaarde echt wat stress, mede doordat ik jouw stress nog steeds wat voelde.

Omdat je me niet kon horen, besloot ik terug te vallen op onze oude manier: ik gaf je kopjes en zocht je hand op om te laten zien dat ik het fijn vond dat je er was. Dat werkte, want ik merkte dat jij me daardoor ook weer wat meer kon voelen.

Bij de dierenarts was het in het begin spannend, maar ik voelde dat je er nog steeds voor me was. De dierenarts en assistente straalden zoveel rust uit, dat ik zelf ook steeds meer ontspannen werd. Uiteindelijk viel het allemaal mee en voelde ik me veilig en gelukkig was er niets aan de hand! Maar dat had ik jou al kunnen vertellen en dit had je wel wat geld bespaard...maar het kwam niet binnen, helaas! Je brein had het volledig overgenomen en je spanning. Maar dat geeft niet. Ik ben blij dat je nu nog even bij me bent gekomen.   

Weet je, zelfs al kon je me op dat paniekmoment niet verstaan, ik wist dat je het beste voor me wilde. En dat is genoeg. Jij en ik hebben altijd verbinding – ook als jij hem even niet kunt voelen.”

Zijn woorden raakten me. Ik realiseerde me dat zelfs al verlies ik zelf de verbinding in paniek, Chazy er altijd is – en desnoods terugvalt op andere manieren om me te bereiken. Hoe bijzonder dat dieren ons zo trouw blijven spiegelen, juist op de momenten dat we zelf even dichtklappen.

Liefs,

Sietske